რა იქნება ხვალ?

490f23561f736e898a47948a2f9b1688

2017 წელი
5 ოქტომბერი

მივდივარ და ბოლომდე მეც არ ვიცი სად. რეალურად ძალიან კარგადაც ვიცი მთელი თავისი პრაგმატული გასიგრძეგანებით, მაგრამ მაგრამ მაგრამ.

ცხოვრების ერთ ცალ 20 წელს მოვრჩი თითქოს და ახლა რაღაც ახალს ვიწყებ, ახალ 20-ს ან მეტს. სხვაგან, მარტო, სხვანაირად. მგონი უკვე მართლა ‘დიდი გოგო’ ვარ – თვითონ რომ იხდის კომუნალურ გადასახადებს, მხოლოდ თვითომ რომ ფლობს საკუთარი ბინის გასაღებს, თვითონ რომ დადის საოჯახო საყიდლებზე.

შორიდან შესანიშნავია. ახლოდანაც კარგია, ვიტყუები. უბრალოდდ, მაინც რჩება ბევრი ‘მაგრამ’.

რამდენიმე საათში უნდა გავფრინდე. გადავსახლდე. და საკუთარ თავთან დიდი დავიდარაბისა და გარჩევა-გამორჩევის მერე კარგად დავფიქრდი და მივხვდი, რომ – იცით, ეს ზუსტად ის არის რაც მინდოდა. ზუსტად ის, რაც წლების წინ დავგეგმე. ის, რისთვისაც ჯერ წლობით ვიწვალე და ბოლო თვეები სულ სისხლის ცრემლები ვღვარე. ხოდა გამოვიდა თუ არა? გამოვიდა, ჩემო ბატონო. ისე, როგორც მინდოდა და მერე რა იქნება ეგ მერესთვის იყოს.

ერთი რამ ზუსტად ვიცი – ვალდებულიც კი ვარ კომფორტის ზონა დავტოვო იმისთვის, რომ ოდესმე საკუთარი თავის გმირი გავხდე, არაორდინალური შევძლო და წარმოუდგენელს შევწვდე. ჰოდა, პატიოსნად გამოვდივარ ამ კომფროტის ზონიდან და გმირულად თავდადებული ვიწყებ ამ ახალ გზას. სულ თავიდან გასაკვალს და გასანათებელს.

ძნეეელია.
ისეთი ძნელია, რომ ბოლო კვირაა გული მისკდება.
არც ეს დამშვიდობებები მიყვარს, მითუმეტეს მაშინ, როცა ბოლომდე ვერც ვიაზრებ ვერაფერს და მგონია ხვალ ზეგ ისე უკან ჩამოვბრუნდები. ერთხელ ჩაეხუტები, მეორედ, მესამედ. მერე ვეღარ ხვდები მერამდენედ გეყოფა. უცბად გირჩევნია გამოიქცე, თუ დიდხანს დარჩე ამ სენტიმენტებში.
თათიამ წამში გადამკოცნა და გამოვარდა. დიდხნიანი დამშვიდობებები არ მიყვარსო.

მე კიდევ ვდგავარ ასე და მგონია რომ ჩემ გარეშე აქ დრო ან უნდა გაჩერდეს ან ისე აჩქარდეს, რომ ვეღრ დავეწიო.

მამაჩემს ვუყურებ მთელი დროა. სულ რომ არ ეტყობა, ისე ებრძვის საკუთარ თავს. იცის, რომ კარგად ვიქცევი მეც და ისიც. სწორად. გამართლებულად. იცის, რომ სხვა უკეთესი გზა არ ჩანს არსად. ზუზუნში და ბუზღუნში გადააქვს ხოლმე ყურადღება ყველაზე ყოფით დეტალებზე. სწრაფი, მობილიზებული და საქმიანი ხომ არის სულ, მაგრამ წამით რომ გაშეშდება ხოლმე და თავს უნებურად ფიქრის უფლებას მისცემს ‘შენ გარეშე რა უნდა ვქნა, მა’ სახით იყურება აქეთ. ან იქით, ჰორიზონტზე და მე ზუსტად ვიცი, რომ ამ დროს, ასეთ ადამიანებს ყველაზე მეტად უჭირთ. მამა ჩემნაირია, ჩემიანია და მე ისე მესმის მისი ემოცია, როგორც საკუთარი. ყველაფერს შეძლებსო, ვიცი, რომ მოახერხებსო – ყური მოვკარი რომ ამბობდა. შევძლებ, მა. დედას ვუტირებ!

დედაჩემი ჯერ კიდევ ჩემი და წვნიანის/ბოსტნეულის კვების რეჟიმში ჩართვაზე ღელავს. 1-2 საათში ცრემლსაც გადმოაგდებს ზუსტად ვიცი. სულ სკაიპში უნდა იყოო, თითქოს აქ ხარო. უჭირს ბოლომდე გააზრება. ძა ლი ან. მაგრამ მაგარია და ძლიერი.

იმედით მივდივარ და მჯერა, რომ რაც საჭიროა ის იქაც გამყვება. სწორი ემოციები, გრძნობები, ურთიერთობები. და თუ არ გამყვება, ესეიგი არც ყოფილა ნამდვილი.

მივდივარ და იმაზე მეფიქრება, ჩემს ოთახში ყველაზე მალე როდის გავათევ მომდევნო ღამეს.
მივდივარ და იმაზე მეფიქრება, როგორ დაიწყებენ და დაასრულებენ ერთ ჩვეულებრივ დღეს ჩემები სახლში ჩემ გარეშე.
მივდივარ და იმაზე მეფიქრება, ჩემი ჯგუფელები როგორ დაუძვრებიან მილიონ შუალედურს, როგორ იცინებენ ჩცდ-ს ახალ სერიებზე და შიდაჯგუფურ ‘ღადაობებზე ჩემ გარეშე.
მივდივარ და იმაზე მეფიქრება, როგორ იცხოვრებენ ჩემი ადამიანები აქ, ჩვეულ რიტმში, ჩვეულ რეჟიმში.
ჩემ გარეშე.

ყველაფერი კარგად უნდა იყოს, სხვა გზა არ არის.
გავრბივარ, მეჩქარება, უცებ უნდა მოვამთავრო ეს პოსტიც.
კიდევ ბევრი სენტიმენტები მაქვს ამაღამ გადასატანი.
გრძეეეეელზე გრძელი ღამე უნდა გადავაგორო და მერე დავიწყო თავიდან.
ასე რომ არც ვიცი
რა იქნება ხვალ?!

მადლობა ყველაფრისთვის.
მშვიდ ღამეს გისურვებთ,

ქეთი ❤

Advertisements

დასაწყისი

 

6e000fbfbe105331af5974b8b058950f

* ხანდახან, დღის დასალიერეზე, გამოერევა ხოლმე მომენტები, როცა უბრალოდ გინდა იცოდე, რომ ამ თვაულწვდენელ ჰორიზონტზე, ამ უკიდეგანოდ დიდ სამყაროში არსებობს ვიღაც, ვინც შენს გვერდითაა.*

ადამიანი რამდენი წლისაცაა, იმდენი განსხვავებული და დასამახსოვრებელი ზაფხული შემორჩება ხოლმე უეჭველად მის მოგონებებს. არ აქვს მნიშვნელობა მის გრანდიოზულობას. ზაფხული საკუთარ თავში მოიაზრებს სიცოცხლეს, სიხალისეს, თავგადასავალს. თავგადასავალს ხაზგასმით. რაღაცნაირი დროა, აი, ერთიანად რომ შეუძლია მთელი ცხოვრება თავდაყირა დაგიყენოს, ან დაგილაგოს. შეგარყიოს, ან გაგაძლიეროს. დაგაეჭვოს, ან დაგარწმუნოს. ოკეანის უშველებელი მორუხო-მოლურჯო ტალღასავით შემოგელეწოს მთელ სხეულზე და თეთრ ქაფში გაგახვიოს, საკუთარი თავი დაგაკარგვინოს და მოულოდნელად გაპოვნინოს. ერთი კარი მიგიხუროს, მეორე გაგიღოს. ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, ნაშემოდგომარ-ნაზამთრალ-ნაგაზაფხულარი ჩამოგფერთხოს და ახალი შემოდგომისთვის სუფთად გამოგაწყოს, დედები რომ ამზადებენ პატარებს სკოლის პირველი დღისთვის, ზუსტად ისე. თეთრ პერანგში. Continue reading

მოიისფრო

86e54a4d9b6078272476472ee6f2bb12იასამნისფერი ჩემი საყვარელი ფერია.
იასამანი- ჩემი საყვარელი ყვავილი.

ადამიანებსაც ჩემს (ქვე)ცნობიერში მოიისფრო ელფერი რომ მიეცემათ, ე.ი. ისინიც ჩემი საყვარელი ადამიანები არიან. ან პირიქით, რას გაიგებ.

მარტო ქუჩებში გასაყიდად გამოფენილი შეკრული იასამნის კონების გამო კი არა, ისედაც – მაისს აქვს იისფერი ელფერი.
თქვენ უნდა ნახოთ იასამნისსუნიან ადამიანებთან ყოფნა რა კარგია.
მაგრამ ესეც ფარდობითია. ვისთვის როგორ. დროს ხან უცაბედად მოაქვს  სურნელი, ხან ასევე უცაბედად აქრობს. თან დაჰყავს ჩვენი საყვარელი ადამიანებიც. წინ და უკან. წინ. და უკან. Continue reading

თუ ყველაფერი კარგად იქნება

dac72111c81b9368b0a06038dbca2b73

ალბათ არ არსებობს დედამიწის ზურგზე იმაზე ცუდი განცდა, როცა იცი, რომ საკუთარი თავის არდანდობა საუკეთესოდ შეგიძლია. რაც არ უნდა მოუცლელი იყო, წარმოუდგენელია ხომ, როგორ მარტივად პოულობ დროს გაუბრაზდე შენს თავს სიზარმაცისთვის, ზედმეტი ძილისთვის, უნებისყოფობისთვის, დიეტის დარღვევისთვის, დეპრესიისთვის, წარუმატებლობისთვის?! დადექი და კიცხე, ჰა, ერთად დავაკვირდეთ თუ რამე შედეგი ექნება.
იცი რა, მე მაინც მგონია რომ სულაც არაა აუცილებელი სულ ბედნიერი იყო.
დილით 8 საათზე, როცა უნივერსიტეტში წასასვლელი არ ხარ, შენი ძმა რომ ოთახის კარს შემოგიღებს და შუქს აგინთებს სახლის გასაღების ძებნაში, უნდა გაბრაზდე. აუცილებლად.
უჯრაში დატოვებული ბოლო ფილა შოკოლადი ისევ თავის ადგილას რომ დაგხვდება(ზემოთხსენებულის შინ ყოფნის ჟამს), უნდა შეგეშინდეს, აუცილებლად.
სოფელში შენი საყვარელი კარგა ხნის სიბერეშეპარული ბერიკაცი რომ გარდაიცვლება, ორღობის მეორე მხარეს რომ ცხოვრობდა და ზაფხულში თხილს გჩუქნიდა ხოლმე, უნდა იტირო, აუცილებლად.
შენი ‘ნაცხოვრებით’ ამაყ, თვალებანთებულ მშობლებს რომ დაინახავ წამით, უნდა იამაყო, აუცილებლად. Continue reading

რაც გინდა ის ქენი

874b5c78e6094c40b8750fad1e17bde0

ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება და არც მე და არც თქვენ ამის გაკონტროლების საშუალება არასდროს მოგვეცემა.მთავარია, საკუთარ თავს ეყო. ან საკუთარი თავი გეყოს. რომელი ფორმულირებაც გინდათ ის მიიღეთ. შენივე ცხოვრების სადავეებს რომ აიღებ ხელთ და შინაგან ხმას აღარ მოატყუებ, მერე უკვე შეიძლება ღირდეს პრინციპებზე ფიქრიცა და საუბარიც.
ჩემი თავის საუკეთესო ვერსია (?) – არ ვიცი როგორია. თუმცა არსებობს და მორჩილად ელოდება ალბათ თავის რიგს – სხვა უღირსი კონკურენტებისგან ობიექტურად როდის გამოვარჩევ და ჩემს სიმტკიცეში ეჭვშეუტანლად მოვიხმობ: -იცი რა, მგონი ვიპოვე შენი ატანის ძალა და ნებისყოფა, დაიკავე ადგილი და შეუდექი საქმეს, ცოტა ხანში შენით უნდა ვიამაყო იცოდე და მინდა მჯეროდეს, რომ ჩემი ეს წვალება ამად ღირს. ის მკითხავს იქიდან – კარგი გინდა იყო თუ ბედნიერიო? Continue reading

შენ

მეძღვნება მე, ჩემს ორ მეგობარს, ერთ ნაცნობს და კიდევ.

6045882eccaae691faa00f700558a7aa
პოზიტიურობის შენარჩუნება ალბათ არაა აუცილებელი ყოველთვის ნიშნავდეს იმას, რომ ბედნიერი ხარ. მგონი ეს უბრალოდ მაშინ ხდება, როცა თავს სულაც არ გრძნობ მოწოდების სიმაღლეზე, მაგრამ უეჭველად იცი, რომ დამთავრდება. დამთავრდება და უკეთესი დღეები მოვა.
იცი რა? მაინც არავინ აპირებს მოვიდეს და შენი ‘გატეხილი გული’ გაამთელოს და ყოფის აუტანლად დამძიმებული სიმსუბუქე მოგაცილოს თავიდან.
ხანდახან მგონია, რომ საერთოდაც არაფერია პოეტური და ჯადოსნური. უბრალოდ ასე არ ხდება როგორც რემარკის რომანებში, ბრედბერის მინიატურებში. ყველაფერი ლამაზად შეფუთული ერთი უზარმაზარი ტყუილია. და უნდა შეწყვიტო ტკივილის რომანტიკად ქცევა. ადამიანები, რომლებიც უბრალოდ ვერ ახერხებენ სწორ დროს, სწორ ატმოსფეროში შენ გვერდით ყოფნას, სწორი შეხედულებების გაზიარებას, უბრალოდ უნდა დაივიწყო.
სიტყვები გეჩხირება ხოლმე ყელში.
რატომ ცდილობ ზოგჯერ ასე მონდომებით ჩუმად იყო იქ, სადაც სათქმელი გაქვს! ბევრი! და პირიქით> Continue reading

‘შემო, დგომას’ რა აზრი აქვს?!

1813abef0553376993b6b3f549c4d85a

‘იყო და არა იყო რა, იყო ერთი დედამიწა , იყო ერთი ღმერთი და იყო ერთხელ, ერთღმერთიან დედამიწაზე, ერთი კაცი, რომელსაც მრავალ, მრავალ…  არა – ყველა კითხვაზე ჰქონდა პასუხი !
მთელი საღამოა ავიკვიატე, წერა მინდა-მეთქი.
ხოდა პასუხს არ ვაგებ. იმას დავწერ, რაც მომინდება. ვისთვისაც მომინდება და როგორც.
ამინდია რაღაცნაირი. წვიმიანი, მაგრამ სევდიან-წვიმიანი და ბნელ-წვიმიანი კი არა, შუქმოფენილი. ან მე მეჩვენება. Continue reading

გოგოობა

fa2960ba0aa84a32a3984564bc913627

რთულია გოგოობა.
იმდენად რთული, რომ დიდხანს და კარგად თუ არ დაუფიქრდი, შეიძლება ვერც გააცნობიერო. თან რაღაც ეტაპზე კი არ იჩენს ხოლმე თავს ეს სირთულე უფრო მკვეთრად ან მოკლე დროით. არა, ასე სტაბილურად მუდმივად გვერდით გყავს და სიცოცხლის ხალისს გართმევს ზაფხულში თავს ზემოთ მოწუილე კოღოებივით.
გოგოობის სირთულე, სადღაც 4-5 წლის ასაკიდან იწყება, დედა ზემოთ აწეულ კაბას რომ გისწორებს, მოთხუპნილ ხელებს და მუხლებს რომ გიწმენდს, სულ ბიჭებში სირბილს და ჯარისკაცობანას თამაშს რომ გიშლის და მეტი ‘კდემის’ და ‘რიდის’ გამოჩენას რომ გთხოვს.- იმიტომ, რომ გოგო ხარ. 5 წლის ვიქნებოდი, ჩემს ბაღელ მადონას დედამ კარგა გემრიელად რომ აუწია ყური და ტუჩებში მიარტყა. შეყვარებული გყავსო?-ჰკითხეს და ამან -სამიო- უპასუხა.  ეს იმ დრო ხდებოდა, როცა საბუკას მამა სიამაყით ივსებოდა თავის 4 წლის ‘დიდ კაცს’ 5 შეყვარებული რომ ჰყავდა ბაღში. Continue reading

‘თევზის წერილები’, ანუ რატომ უნდა დავაფასოთ ის, რაც გვაქვს?!

7cf4c1c89ad9a53471403cda056f241f

ასეა თუ ისე, მაისის ორი კვირა გავიდა უკვე.
შარშანდელი მაისი მაინც მძაფრად მახსოვს, მიუხედავად ჩემი ნება-სურვილისა.
წელს ყველაფერი არც ისე ცუდადაა. ანდაც ცუდად რატომ, პირიქით, პირიქით.
ამას წინათ ვამბობდი, ბოლო პერიოდია ისეთ კარგ ხასიათზე ვარ ყოველგვარი მიზეზის გარეშე, რომ, მგონი, ვკვდები-მეთქი.
ჯერ ზუსტად ვერ მივხვდი მართლა ამაშია საქმე თუ არა, მაგრამ ვნახოთ, დრო გვიჩვენებს აგერ.
ამ ზოგად ‘უიღბლობას კი შევეგუე. ჩათვლაზე 100საკითხიანი პროგრამიდან მხოლოდ ის ერთი ნელ-თბილად ნასწავლი რომ გხვდება გადაბულბულებული 99 სხვა საკითხის მიუხედავად.
2 დღე რომ კონკრეტულ მოვლენაზე ფიქრობ, ფიქრობ, ყველაფერს გადავიტან ოღონდ აი ასე არ მოხდეს, ასე არ გამოვიდეს საბოლოოდო და  აუცილებლად ისე გამოდის. ზუსტად. ეჭვგარეშედ.
მივეჩვიე, მივეჩვიე. Continue reading

სიყვარული, როგორც ასეთი

0bc037accd295129020a9cc09420d576 (1) რა არის შენი მიმდინარე კვირის ‘ჰაილაითი’?

დღეს, პარასკევს საღამოს, მთელი ამ მძიმე 5დღეულით დაღლილს ძილის წინ რა გაგახსენდება?
რა დაკარგე?
რა იპოვე?
იქნებ ვინმე? ვინმე დაკარგე? იპოვე?

წუთებში, წამებში იცვლება ეს სამყარო ჩემ ირგვლივ, შენ ირგვლივ, სხვების ირგვლივ. გუშინ რომ არც იფიქრებდი, დღეს შეიძლება ისე აგიხდეს პირისპირ, თვალის დახამხამება ვერ მოასწრო.
დღეს სემინარი დაგვიმთავრდა ცოტა ადრე და მივყევით, მოვყევით, მივედ-მოვედეთ ყველაფერს, ამ 6 წელში ნეტა პირველი ვინ გათხოვდებაო, ვმსჯელობდით. მერე ქორწილები წარმოვიდგინეთ, თაიგულის გადაგდებებით, თეთრი კაბებით, სტუმრების სიით, თაფლობის თვით, ცხადია, სიძის წარმომავლობით, კარიერით, ერუდიციით და მერე გვეცინებოდა, რაზე იცით? აი, იმაზე, რომ ათიდან ერთი მოლოდინიც არ გამართლდეს შეიძლება; იმაზე, რომ ხვალინდელ დღეს შეუძლია მთლიანად ცხოვრება ამოაყირავოს – განვლილიც და გასავლელიც. ჰოდა ამ უგარანტიო სამყაროში რა გვრჩება მარტო გარანტირებული ეგ თუ იცით? – ურთიერთობები, გრძნობები.  სითბო და სი ყვა რუ ლი. Continue reading